เจ็บนิดๆ

posted on 15 Apr 2010 21:49 by addiary

ในที่สุดฉันก็เข้าสู่ระบบการรักษามาเป็นเวลาครบ 6 เดือน  ช่วงก่อนหยุดสงกรานต์คุณหมอเลยนัดไปเจาะเลือดเพื่อตรวจ CD4 กับ VL  ซึ่งตรงกับวันที่หมอผิวหนังนัดพอดี เรียกว่าไปทีเดียวได้ 2 เด้ง  ฉันออกจากบ้านเช้ากว่าทุกครั้ง เพราะเวลาที่ระบุในใบนัดคือ 8.15 น. และเจาะเลือด 9.00 น. พอดีเสร็จาก ร.พ. ก็ไปทำงานได้แบบเลทนิดหน่อย

8.10 น. ถึงโรงพยาบาล ยื่นบัตร ชั้นน้ำหนัก วัดความดัน ทุกอย่างปกติ

8.15 น. ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น

8.20 น. นี่เลยเวลามานิดนึงแล้ว แต่ก็ปกติแหละ เริ่มกระสับกระส่าย ไหนบอกว่ารอเรียกเจาะเลือดได้เลย

รอ...รอ...รอ... อยากเข้าห้องน้ำจัง ไม่รู้เป็นอะไรมาโรงพยาบาลทีไรจะต้องเข้าห้องน้ำบ่อยทุกที

ไปแป๊บเดียวเอง ถ้าเข้าเรียกชื่อไปแล้วค่อยไปถามที่เคาน์เตอร์ก็ได้

ฉันลุกไปเข้าห้องน้ำ  จนเดินกลับมานั่งที่เดิม ดูเหมือนจะยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น  แล้วจะนัดมา 8.15 น. เพื่อ???

8.45 น. เริ่มเรียกชื่อคนไข้คนแรก  ปกติก็ใช้เวลาคนละไม่เกิน 3 นาที หมอตรวจเร็วมากๆ ก้มีเคสฉันนี่แหละที่นานกว่านิดนึง อิอิ

8.55 น. ชื่อของฉันถูกเรียกเพื่อให้เข้าไปพบแพทย์  เอาไงดีละเนี่ยอีก 5 นาทีต้องทานยาแล้ว จะทันมั้ย? อย่ามากก็ควักยาออกมาทานต่อหน้าหมอไปเลย ยังไงเค้าก็รู้อยู่แล้วว่าฉันเป็นอะไร

   "แต้มยาไม่ได้นะ มันยังเป็นแผลอยู่  เดี๋ยวไปโดนแผลมันจะอักเสบกันไปใหญ่นะครับ"

   "แล้วหลังสงกรานต์จะได้มัยครับ"

   "หมอว่าเอาไว้อย่างนี้แหละ ถ้าแต้มยากันบ่อยๆ ผิวหนังคุณก็จะอักเสบอยู่นั้น  แต้มแล้วมันก็ขึ้นอีก  เพราะ CD4 คุณยังไม่สูง  หมอว่าไว้รอให้มันเยอะกว่านี้ค่อยมาทีเดียวก็ได้"

   "แล้วมันจะลามมั้ยครับ"

   "ถ้าคุณรักษาสุขภาพให้แข็งแรง มันก็กดเชื้อไม่ให้แบ่งเซลล์ได้  ถ้าไม่ไปทำให้มันมีแผล หรือไปรับเชื้อเพิ่ม หมอว่าก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะ"

   การวินิจฉันเสร็จสิ้นภายใน 3 นาที ทันเวลาทานยา อย่างไม่น่าเชื่อ

   9.30 น. หมอเจ้าของไข้เรียกไปพบ ถามไถ่อาการทั่วไปแล้วก็ส่งตัวไปเจาะเลือด

   ฉันนั่งรอหน้าห้องอย่างใจระทึก  ถ้าถามว่าอะไรที่ไม่ชอบที่สุดในโรงพยาบาล  ณ ตอนนี้ฉันตอบได้อย่างไม่ลังเลเลยว่า "การเจาะเลือด"  อาจจะเป็นเพราะฉันไม่เคยผ่านการรักษาที่น่าสะพรึงกลัวมากกว่านี้ก็เป็นได้  หรืออาจจะเป็นความฝังใจในวัยเด็กที่มีความทรงจำที่ไม่ดีกับการเจาะเลือด  ถ้าจะย้อนไปก็สมัยอายุยังเป็นเลขตัวเดียว  ฉันเป็นไข้หลายวัน  แม่ก็พาไปหมอ  หมอก็แจ้งว่าต้องเจาะเลือดเพื่อดูว่าเป็นไข้เลือดออกไหม  ฉันจำได้ลางๆว่าฉันงอแงมาก  จนหมอ(เหมือนจะ)ใจอ่อน  ไม่เจาะก็ไม่เจาะ  แต่ที่มัน Shock ก็คือเหตุการณ์หลังจากนั้น  หมอทำเป็นมาคุยกับฉันอย่างโน้นอย่างนี้ มือก็นวดปลายนิ้วฉันไปเรื่อยๆ  ฉันรู้สึกเย็นๆที่ปลายนิ้วแต่ก็ไม่ได้เอะใจว่ามันคือแอลกอฮอล์  และในช่วงเวลาที่ฉันกำลัง"ตายใจ"  หมอก็จิ้มเข็มลงไปที่ปลายนิ้วของฉัน  จะเรียกว่าเป็นวินาทีแห่งความShockเลยก็ว่าได้  มันเหมือนถูกหลอก  มันไม่ได้เตรียมใจมาก่อน  มันทั้งเจ็บทั้งโกรธอย่างบอกไม่ถูก  แต่ครั้งนั้นก็โชคดีไปที่ฉันไม่ได้เป็นไข้เลือดออก  แต่มันก้ทำให้ฉันจำฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้ วันที่อายุปาเข้าไป 30 กว่าๆ

   ในที่สุด ก็มาถึงเวลาเชือด!!!  พยาบาลทวนชื่อ  นามสกุล  ให้มั่นใจว่าไม่ได้มาผิดตัว  เธอเริ่มหาเส้นแล้ว  จนไปลงเอยที่แขนขวาของฉัน  ฉึ่ก รู้สึกได้เลยว่าเข็มกำลังแทงผ่านผิวหนังเข้าไป  แต่มันเบามาก  แทบไม่รู้สึกสึกเจ็บ  นี่เป็นความทรงจำดีๆในการเจาะเลือดของฉันหรือนี่ 

  "เสร็จแล้วกลับบ้านได้เลยนะคะ  มาฟังผลวันที่มารับยาครั้งต่อไปนะคะ"

   ฉันรีบบึ่งออกจากโรงพยาบาลเพื่อจะไปออฟฟิศให้ทันแบบเลทๆ

   ---ที่สถานี BTS---

   เสียงโทรศัพท์ฉันดัง  เบอร์ที่โชว์เป็นเบอร์มือถือ  สงสัยที่ออฟฟิศคงโทรมาแน่ๆ  แต่ไม่ใช่!!!

   "จากโรงพยาบาลนะคะ  ไม่ทราบคนไข้ถึงไหนแล้วคะ  เลือดที่เจาะไปไม่พอทำ lab ค่ะ  ช่วยกลับมาเจาะเพิ่มสะดวกมั้ยคะ"

  ฉันรีบรับปากแล้วนั่งวินกลับเข้าไปใหม่  พยาบาลมารอรับที่หน้าห้องเจาะกันหน้าสลอน  พร้อมกับเสียงแซว

   "ทำไมรีบออกไปจังคะ"

   "พอดีเลือดไม่พอ  เอาเข้าเครื่องปั่นมันก็แห้งหมดแล้ว"

   "ทำไมขี้เหนียวเลือดยังละคะ  ได้เท่านี้พี่ยังทำลาบเลือดไม่ได้เลย"

   ณ ตอนนี้จะพูดอะไรก็พูดไป  ฉันยังอารมณ์ดีอยู่  รีบๆทำให้เสร็จๆเถอะ  ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่นาน  ฉันกลับไปนั่งที่ตำแหน่งเดิม  เหลือบไปมองทางซ้ายมือ  เห็นหลอดเปล่าวางอยู่ 2 หลอดทำเอาฉันตะลึง!! ตะลึง!! ตะลึง!!...

   "อีก 2 หลอดเลยเหรอ"

   "ค่ะ พอดีต้องทำlab หลายตัวค่ะ เลยต้องขอเยอะนิดนึง"

   ฉันยื่นแขนซ้ายให้พยาบาล  เทอพลิกไปมา เหมือนจะหาเส้นไม่เจอ  แต่ก็มาลงที่ตำแหน่งใกล้เคียงกับที่ข้างขวา  ฉึก เข็มที่ 2 แทงลงไป  ซํกพักใหญ่ฉันรุ้สึกว่าทำไมไม่ถอนเข็มออกซักทีจึงหันไปมอง

   "มันดูไม่ขึ้นนะคะ"

   ฉันแทบจะกรี๊ดใส่พยาบาลแต่ก็พยาบาลสงบสติอารมณ์ไว้

   "ขอเปลี่ยนที่นะคะ"

  เธอมาป้วนเปี้ยนบริเวณข้อมือซ้าย

   "อย่าบอกนะว่าจะเจาะที่หลังมือ  เพราะมันเจ็บมาก  ใครที่เคยถูกให้น้ำเกลือจะรู้ดีว่ามันจะระบมๆไปหมด

   ฉึก  เข็มที่ 3!!!  นานจนผิดสังเกต  ฉันจึงหันไปมอง  แล้วก็พบว่าดูดเลือดไม่ขึ้น  ไม่รู้ว่าพยายาบหาเส้นไม่เจอหรือวันนี้เลือดข้นกันแน่  แต่ที่ทำฉันช็อคยิ่งกว่าคือ เธอพยายามใช้เข็มควานหาเส้นเลือดฉํน

   "เจ็บ!!!"  ฉันร้องออกมา  จนพยาบาลคนอื่นเดินมาดู

   "ให้คนไข้พักก่อน  เดี๋ยวพี่มาเจาะเอง  เธอไม่ต้องแล้ว" เสียงพยาบาลอีกคนดังขึ้นมา  จนฉันมองตามไปถึงได้ว่าเขาเป็นหัวหน้าพยาบาลในห้องนี้  ฉันเหลือมองที่ป้ายชื่อของคนที่เจาะเลือดให้ฉัน  เธอยังเป็นผู้ช่วยพยาบาลอยู่เลย

   พยาบาลอีก 2- 3 คนมายืนลุ้นให้กำลังใจฉัน ยังกับว่าฉันมาบริจาคเลือดครั้งใหญ่

   "ทานน้ำก่อนมั้ยคะ"

   "ก็ดีครับ"

   น้องพยาบาลคนเดิมยังคงไม่ไปไหน  เธอยังไม่ละความพยาบาลของเธอ  คราวนี้เป็นมือขวา

   "เจาะรอยเดิมกับที่เจาะครั้งแรกก็ได้นะ" ฉันเสนอไอเดีย เพราะไหนๆตรงนั้นก็เจอเส้นเลือดแล้ว

   "ถ้าเจาะรอยเดิมคนไข้จะเจ็บนะคะ เพราะตรงนั้นเป็นแผลอยู่แล้ว"

   มันคงไม่ต่างจากเมื่อกี้เท่าไหร่ของมั้ง  แค่นี้ก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว...

  เข็มที่ 4 ไปลงที่หลังข้อมือขวา ฉึก แทงไปแล้ววววววว  สิ่งที่ไม่อยากให้เกิดก็เกิดซ้ำจนได้ คือ ดูดเลือดไม่ขึ้น

  คุณน้องเธอถอนเข็มออกมาดู  แล้วก็พยายามที่จะแทงเข้าไปใหม่

   "เข็มที่ใช้แล้วห้ามเอามาใช้ซำอีกนะ  พี่บอกให้พอไงคะ  พี่จะเป็นคนมาเจาะเอง" เสียงหัวหน้าเธอดังขึ้น  พร้อมกับสายที่มองให้เธอรู้สึกว่าเธอกำลังทำผิดอยู่  จนเธอต้องถอยออกไป

  "ไหนมาดูซิ ทำไมเป็นคนไม่มีเส้นเลยล่ะ  เส้นเล็ก  เส้นใหญ่ มีไว้บ้างสิคะ"

   ยังจะมาอารมณ์ดี ตรูเจ็บจะตายฮาอยู่แล้ว  เกิดมาไม่เคยโดนเจาะเลือดที่เดียว 4 เข็ม ได้โปรดรีบๆเหอะ  ตรูอยากจะไปจากที่นี่แล้ว...

   เธอหงายแขนของฉันขึ้น "โห มีเส้นตั้งเยอะนี่ แล้วทำไมเอาซ่อนไว้ล่ะคะ"

   ตรูไม่ได้ซ่อนนนนนนนน  แต่น้องเค้าหาไม่เจอเองงงงงงง...

   ฉึ่กกกก!!! เข็มที่ 5... เจ็บหวะ  มือหนักกว่าก่อนก่อนอีก  ซวยแระ ถ้ามีเข็มที่ 6 คงต้องตายอยู่ตรงนี้แน่ๆ

  "ไหนดุซิเลือดสีอะไร  สีแดงด้วย  เสื้อแดงด้วยรึ เปล่าเนี่ย"

   ยังจะมาชวนคุย....

   "อายุ 30 กว่าแล้วเหรอคะ  ไม่น่าเชื่อเลย ยังดูเด็กๆอยู่เลย

   ยังจะมาทำอารมณ์ดีใส่  รีบๆหน่อยคุณพยาบาล...

   "เสร็จแล้วค่ะ  ได้ครบ 3 หลอดแล้ว  กลับบ้านได้เลยค่ะ"

  ฉันแอบดีใจอยู่ที่ดูดเลือดไปครั้งเดียวใส่ได้ครบอีก 2 หลอดที่เหลือ  เสร็จสรรพฉันก็รีบบึ่งวินไป BTS เพื่อเข้าออฟฟิศ พร้อมแขน 2 ข้างที่พรุน

   ...แล้วปลายเดือนหน้ามาลุ้นกันว่าจะมีเฮมั้ย... 

 

 

edit @ 15 Apr 2010 23:22:02 by addiary

Comment

Comment:

Tweet

ผมยังไม่ตรวจเลือดเรย แต่คงไม่รอด cry

#2 By (119.31.121.81) on 2010-08-11 16:59

ผมเพิ่งตรวจพบครับ

เอาใจช่วยนะครับ

ขอพระคุ้มครองครับ

#1 By jake on 2010-06-01 08:43